Sabina Canyon, Saguaro East en Pima Air museum

Maandag 29/4/2013 

Goed geslapen, maar toch weer vroeg wakker. Om 6.45 u wilde ik gaan douchen, maar ik kreeg het water niet van boven hoe ik ook aan de knop trok en W. lag nog te slapen. Dan maar zo gewassen. W. zei later dat ik toch onderhand wel wist hoe het hier in Amerika werkte (en ik wist dat ook nog wel, maar ik had niet genoeg kracht gehad).

We haalden ontbijt in de grote zaal bij de receptie en aten dat buiten in de schaduw van de overdekte ruimte bij het zwembad op. Het was het vertrouwde concept van vergelijkbare motels.  

Nog even een beetje stressen van mijn kant - ik werd opgejaagd door mijn schildklier - zouden we elkaar wel kunnen bereiken als we afzonderlijk op pad gingen, zoals we van plan waren? Gisteren had ik twee pogingen gedaan om naar Nederland te bellen, om te kijken of het lukte, die paar seconden hadden me 20 euro gekost, zonde dus! Ik wist dat ik dataroaming uit moest zetten, maar had nu voor de zekerheid ook 3G maar uitgezet. Hoe het precies zat wist ik eigenlijk nog steeds niet.

Zon, zon, zon, het zou weer een erg hete dag worden!

Tegen 9 uur reden we naar Sabino Canyon, zo’n 4 mijl verder op. We hadden afgesproken dat hij op zijn eentje naar Pima Air Museum zou gaan, zodat hij op zijn gemak rond zou kunnen kijken daar. Drie jaar geleden waren we er samen, maar zat ik in een rolstoel, vanwege jicht. We hadden krukken mee in het vliegtuig, want we wilden ons reisje niet afzeggen en af en toe moest ik een rolstoel gebruiken.

Parkeren bij Sabino Canyon was niet gratis had ik gelezen, dus vroeg ik W. mij vlak voor de ingang af te zetten. Hij kon even stoppen en draaien op de parkeerplaats voor het personeel. We spraken af dat manlief me in elk geval om 13.30 uur zou komen halen, tenzij ik eerder weg wilde. Als hij meer wilde zien, kon hij altijd ’s middags nog teruggaan.  

Ik kocht alvast een kaartje voor de shuttle à 8 dollar, verder waren er geen kosten als je niet hoefde te parkeren. Om 9.30 uur vertrok de shuttle -  een open voertuig met een dakje als bescherming tegen de zon - en ik liet me naar halte 9 laten rijden, waar het eindpunt was. De chauffeur vertelde van alles, maar ik kon hem jammer genoeg slecht verstaan. We passeerden diverse bruggetjes en poelen, met aan weerszijden van de smalle weg een woeste natuur. Aan het einde kon je de Telephonetrail doen, eerst een aardig stuk omhoog via een stenig pad en dan min of meer parallel aan de weg, had ik gezien. Ik liet alle echte hikers passeren en smeerde me in de schaduw van de bergwand in met zonnebrandcrème, al helemaal buiten adem en verhit. Na een klein stukje klimmen realiseerde ik me al dat ik de trail echt niet kon lopen, helemaal niet met deze temperatuur. Het zou misschien ook een beetje link zijn, in mijn eentje, met mijn conditie en slechte enkels, ook al had ik bergschoenen aan. In het Visitor Center en ook onderweg had ik ook al gehoord over een mogelijke “encounter met een mountain lion” en wat je dan moest doen: Hard roepen, je eigen heel groot maken, veel bewegingen maken en langzaam achteruit lopen! Rattlesnakes, tarantula’s en/of het Gilamonster waren mogelijk andere gevaren. Ik besloot om maar gewoon langs de weg terug te lopen. Veiliger voor mij en mijn gezondheid en ik kon dan bij elke halte opstappen om terug te rijden.

Sabino Canyon

Wel, ik ben tot halte 4 gekomen, nog niet op de helft van de route, maar ik was al behoorlijk moe. Ik had veel gedronken onderweg. Die waarschuwing is er niet voor niets, zo blijkt maar weer, ik was goed dorstig! Het was een mooie wandeling, al was het dan over beton, met bruggetjes, watertjes en cactushellingen. Ik deed het op mijn gemak en stopte een aantal keer om uit te rusten in het beetje schaduw dat ik kon vinden, wel bedacht op slangen etc. Veel hagedisjes gezien en een grondeekhoorn. De shuttle kwam ik ook nog een paar keer tegen, de mensen zwaaiden naar me.

Bij het Visitor Center kon ik gelukkig even bij komen, ik was erg bezweet en kortademig, nog verergerd door mijn schildklierprobleem waarschijnlijk. Na een poosje uithijgen bekeek ik de expositie en kocht wat kaarten, ook nog een handige klem om een flesje aan mijn heuptasje te kunnen hangen. Buiten vulde ik het inmiddels lege flesje met water uit een fonteintje en daarna heb ik toch nog een kleine trail gedaan, een educatieve loop van ¼ mijl.

Cristate Saguaro

Saguaro

Dit was net te doen. Ik trok een fles frisdrank uit de automaat, er was niets te eten, en daarna wachtte ik tot W. me kwam ophalen. Er was gelukkig ruim voorzien in afdakjes. Mijn echtelief kwam stipt op tijd aanrijden en had het goed naar zijn zin gehad bij de vliegtuigen, genoeg gezien ook!

Onder het vertellen van elkaars wedervaardigheden reden we terug naar ons motel, om even lekker te douchen en gingen dan op weg naar Saguaro East, om de Cactus Forest Drive te rijden (8 mijl). Onderweg aten we bij een Mac wat frites, want het liep al tegen half drie. Een milkshake kon helaas niet, de machine was kapot. Ik nam dan maar een soort van limonade, met veel ijs, en W. een smoothie. Samen nog een salade met kip en Wout nog iets met vis. Bij elkaar toch zo’n 20 dollar! De jongen die ons hielp vroeg aan W. waar we vandaan kwamen en of hij misschien wist wat er voor foutmelding op het apparaat stond. Hoe gek kan het lopen, er stond dus iets in het Nederlands!

Bij het Visitor Center bekeken we eerst een film, die de moeite waard bleek! Mountain Lions kwamen hierin ook ter sprake, maar ze moesten volgens een andere methode verjaagd worden dan ik eerder had gehoord. De ranger zei echter dat de eerder gehoorde lawaaimethode de juiste was, hij wist ook niet waarom het in de video dan anders verteld werd. Nou ja, we zouden er toch geen tegen komen, nu we voornamelijk in de auto bleven. Het bleek een mooie Drive, met veel stops, waarvan we de meeste hebben gepakt. Diverse loopvogels werden gespot. We vonden achteraf Saguaro West, dat we drie jaar geleden hadden bezocht, toch eigenlijk een mooiere ervaring. Nu komen wij de auto maar even uit, als je gaat lopen zie je uiteraard zoveel meer. Het was wel heel bijzonder, zo’n ruig gebied vlak naast de stad!

Op de kamer rustten we even, lazen en surften wat en gingen dan eten bij een Mexicaan: Molinito. W. is daar minder van gecharmeerd, maar een keertje moest kunnen, ik ben er namelijk dol op. We namen allebei: Pollo en Chile Colorado. Broiled brest of chicken in red sauce, served on hot skillet with refried beans, Spanish rice and corn tortilla. Heerlijk, maar o wat veel! Pittig ook! Tevoren hadden we al de bekende tortillachips met dip op. W. nam een Budweiser,  ik een diet coke. Het duurde even voor het eten kwam, maar het was erg goed en totaal slechts 27 dollar en nog wat.

We keerden terug naar het motel voor mijn verslag. W. ging snurkend “lezen” en vervolgens hadden we een keer een verkwikkende nachtrust.