Tubac, Tumacacori en Bisbee, overnachting op Shady Dell

Dinsdag 30/4/2013

Kroningsdag in Nederland! We hebben er niet veel (eigenlijk niets) van meegekregen.  

Na het ontbijt vertrokken we om 8.45 uur naar Bisbee, om daar te gaan overnachten in een caravan van de Shady Dell, maar eerst nog even naar Tubac azstateparks.com

Onze G. leidde ons feilloos naar de 19 S, langs het vliegveld waar W. gisteren was geweest. Tanken hoorde zo onderhand ook tot het (bijna) dagelijkse ritueel, maar in een uurtje waren we in Tubac, na Green Valley gepasseerd te zijn. Tubac, in 1752 gesticht door de Spanjaarden, is tegenwoordig een kunstenaarsplaatsje geworden. Wij reden naar het Presidio State park, het eerste State Park van Arizona en zagen een film van 7 minuten over de historie. Buiten was het nog erg warm, al leek het vandaag al iets minder dan gisteren. De zon scheen er in elk geval weer lustig op los. Er was bijna niets meer over van het historische fort, alleen een schooltje had de tand des tijds doorstaan.

Presidio State Park

Verder zagen we een groot wiel en wat andere constructies. Ook was er een museum met heel veel informatie en displays. In een aparte ruimte bevond zich een oude machine, de  Washington Hand Press, waar de eerste krant van toen mee gemaakt is (1859). Daarnaast konden we de Otero hal bekijken, waar veel foto’s en platen hingen met een boel informatie. Dit oude adobe gebouw was ooit begonnen als Community Centre en heeft later nog gefunctioneerd als schooltje. Er was ook een ingericht huis uit die tijd. Het Pesidio is van geschiedkundig belang omdat er weinig andere (over) zijn. Mede door alle details ging het ook een beetje leven voor ons.  

Tumacacori

Na dit bezoek reden we even door de straten vol galeries en andere kunstuitingen. Leuk om te fotograferen, maar het was erg heet en we besloten eerst naar Tumacacori te rijden, een paar mijl verderop. Toegang was slechts 6 dollar voor ons tweeën. De dame aan de balie vroeg ook weer waar we vandaan kwamen en zij begon meteen over de kroning. Zo onbekend zijn we dus niet in dit kleine landje. We wandelden door het aardige museum en zagen een video (van 14 min. ditmaal) over deze missiepost. Erg interessant. Toen we daar zaten te kijken kwam er een Ranger langs, een vrijwilliger, die vroeg of we ons aan wilden sluiten bij de rondleiding. Er waren slecht 4 andere mensen en die hoorden bij elkaar,  bleek later. We kregen een goede rondleiding met heel veel informatie, die we anders waarschijnlijk hadden gemist.   Het enige punt was dat we lang
 moesten staan, zodat W. last van zijn rug en benen kreeg. Ook wilde ik eigenlijk meer foto’s maken, wat geen probleem was voor de gids, maar ja, dilemma, ik wilde ook naar hem luisteren. Zo wordt de historie van deze en andere missieplekken wat duidelijker. 

 

Hierna wilden we wat eten, we hadden inmiddels ook grote dorst. We zagen aan de overkant van de weg een Grieks restaurantje. Hier bleken ze half Mexicaans, half Grieks eten te serveren, maar we konden alleen contant betalen en het cashgeld was bijna op.

We reden dus terug naar Tubac om geld te pinnen en hier meteen wat te eten, maar in restaurant Elvira waar we terechtkwamen, rook het erg naar wierook. Bah, daar hadden we geen van beiden zin in. Het zag er wel apart uit, met al dat glas aan het plafond en ik liep weer een Mexicaanse maaltijd mis.  

Kunst in Tubac

Verder lopend ontdekten we dat er nog een heleboel te bekijken was hier, maar het was heet en we wilden eindelijk ergens even zitten en wat drinken, dus zijn we de auto ingestapt om bij een zaak met Pizza en Burgers te belanden, die W. op de heenweg al had gespot. Inmiddels was het 14.15 uur en er waren geen andere klanten. Gelukkig stonden er ook salades op de kaart, een salade met tonijn ging er bij mij wel in. W. at een BLT. Twee enorme glazen diet coke erbij en wij waren in staat om onze weg te vervolgen richting Nogales en de Mexicaanse grens. 

Vóór Nogales pakten we afslag 82, zodat Nogales zelf amper in beeld kwam. We hadden hier ook geen tijd voor, want  Tombstone, en Bisbee lonkten in de verte. Het was ongeveer een uurtje naar Tombstone. De vegetatie langs de weg veranderde, geen cactussen hier, maar meer bosjes groen tussen de woestijnvegetatie. Erg leuke plaatsnaambordjes gezien bij Sonoita en Elgin, maar het was lastig stoppen voor een foto.

Dat deden we wel bij de Boothill Graveyard in Tombstone, toch wel leuk om dat kerkhof met zijn aparte kruisen te zien.
Hanged by mistake, het zal je maar overkomen!

Boothill Graveyard in Tombstone

Voor de rest van dit plaatsje hadden we echt geen tijd meer, het was inmiddels al ruim na vijven.
 Door naar Bisbee gingen we, langs een open mijnpit. Bij de Shady Dell, mijn verrassingslocatie voor W. hing een papier met een foto van de El Rey op de deur met daarop: reservering voor Maria. Leuk hoor. We konden de caravan in, hij was gewoon open. Jennifer, een hele aardige jonge vrouw met armen vol kleurige tatoo’s,  trof ons later. Het was wel even sjouwen door het losse grind met onze rolkoffers die daarop niet berekend waren, maar we konden ze kwijt. Een dag later bleek één koffer wel beschadigd, maar och wat, we hadden een mooi campingavontuur beleefd. De oude radio stond ter verwelkoming aan en we voelden ons meteen thuis in deze enige caravan met piepkleine badkamer, een beetje zoals in onze eigen Eriba. Er stonden flesjes water en er zaten twee Oreo koekjes in de pot. Ik heb gelezen dat mensen hier dol op zijn, maar ze zijn niet glutenvrij en van W. hoefde het niet.

"Onze" El Rey caravan op de Shady Dell in Bisbee

Jennifer van de Shady Dell

We konden nog heel even lekker in het zonnetje zitten, op het nepgrasveldje voor onze El Rey. We keken pal uit op de begraafplaats, dat was wel een apart sfeertje! Een viertal dames die een grote goudkleurige caravan hadden gehuurd kwamen langs en vroegen begerig of ze hier ook binnen mochten kijken, grappig. We gingen zelf ook nog even de rest van het terrein verkennen, met de boot en de bus, een mooie oude auto en een Yellow Cab.  

We hebben heerlijk gegeten bij de Bisbee Grill (nu Bisbee Table), een aanrader op het Alles Amerika Forum, waar ze zelfs een glutenvrije kaart hadden. Ik kreeg een speciale hamburger met een lekker geroosterd broodje en een baked patato. W. had beef medaillon (of zoiets).